Sonsuzluğa Adım

 Bedenim çürür, toprakla kaynar,

Ruhum, bir karanlık deniz gibi akar.

Zaman biter, ne umut ne de arar,

Ölüm, her adımda daha yakın, daha karanlık bir yarar.

 

Gözlerim donar, ışık kaybolur,

Bütün yıllar bir gölge gibi solur.

Sesler susar, acı büyür, çürür,

Ve ölüm, sessizce içimi yavaşça yutuyor, büyür.

 

Toprak beni alır, bir anlık suskun,

Bütün hatıralar, kaybolur, birer birer.

Bir nefes daha, ardından boşluk, bir yığın,

Ve ölüm, kalbimde soğuk bir çığlık, bir hıçkırık gibi iner.

 

Geceyi ararım, karanlıkta kaybolurum,

Bir hayalet gibi, hiçbir iz bırakmam.

Ve sonsuzluk, beni içine alır, yutar,

Ben yok olurum, sadece boşluk kalır, bir an.

                                                                                          Yılmaz Çağala